RADA UNII EUROPEJSKIEJ
Rada Unii Europejskiej, dawniej zwana Rada Ministrów lub Rada Ministrów Unii Europejskiej, jest głównym organem decyzyjnym Wspólnot Europejskich. Rada UE przybrała obecna nazwe na mocy wlasnej decyzji w 1993 roku. Jednakze w traktatach stanowiacych podstawe Unii caly czas widnieje nazwa Rada (Wspólnot Europejskich). Rada, w zaleznosci od rozpatrywanych spraw, sklada sie badz z ministrów spraw zagranicznych kazdego z panstw czlonkowskich Unii Europejskiej (jest to wtedy tzw. Rada Ogólna), badz z takiej samej liczby ministrów innego resortu (Rada Branzowa).
Przewodniczącym Rady jest minister z kraju sprawującego aktualnie prezydencje. Prezydencja Rady przypada co pól roku na kolejne panstwo czlonkowskie. Obecnie prezydencje sprawuje Portugalia ( do 31.12.2007r.), po której przejmie ja Slowenia. Polska bedzie sprawowac prezydencje w Radzie Unii Europejskiej w roku 2011.

Państwa sprawujące prezydencję:

Rok	1 I - 30 VI	1 VII - 31 XII
2000	Portugalia	Francja
2001	Szwecja	Belgia
2002	Hiszpania	Dania
2003	Grecja	Włochy
2004	Irlandia	Holandia
2005	Luksemburg	Wielka Brytania
2006	Austria	Finlandia
2007	Niemcy	Portugalia
2008	Słowenia	Francja
2009	Czechy	Szwecja
2010	Hiszpania	Belgia
2011	Węgry	Polska
2012	Dania	Cypr
2013	Irlandia	Łotwa
2014	Grecja	Włochy

KOMISJA EUROPEJSKA
Komisja Europejska, oficjalnie Komisja Wspólnot Europejskich, to rodzaj rzadu Unii Europejskiej, odpowiedzialnego za biezaca polityke Unii, nadzorujaca prace wszystkich jej agencji i zarzadzajacej funduszami Unii. Siedziba Komisji jest Bruksela. Po wejsciu w zycie traktatu nicejskiego czlonkami Komisji jest kazdorazowo tyluz komisarzy, ile panstw liczy Unia (od poczatku roku 2007, po wejsciu Bulgarii i Rumunii liczba ta wynosi 27). Kazdy z komisarzy jest odpowiedzialny za okreslony dzial pracy, sa wiec oni odpowiednikami ministrów w zwyklym rzadzie. Ich wyznaczenia dokonuje jednak nie przewodniczacy Komisji, lecz rzady poszczególnych panstw. Czlonkowie komisji nie moga czuc sie zwiazani zadnymi instrukcjami - sa politykami, których powolanie rekomenduje Rada Europejska i zatwierdza Parlament Europejski. Ich zadaniem jest nadzór nad przydzielonymi im dyrekcjami generalnymi.

TRYBUNAL SPRAWIEDLIWOSCI
Trybunal Sprawiedliwosci Wspólnot Europejskich jest sadem miedzynarodowym, konstytucyjnym i administracyjnym. Powstal na mocy traktatu o EWWiS, a na mocy umowy o wspólnych instytucjach z 25 marca 1957 roku oraz Protokolu o statucie Trybunalu Sprawiedliwosci, objal jurysdykcja sprawy wszystkich trzech Wspólnot. W jego sklad wchodzi 27 sedziów mianowanych przez kazde panstwo czlonkowskie oraz 8 rzeczników generalnych (adwokatów) obsadzanych na szescioletnia kadencje na zasadzie rotacji. Orzeczenia Trybunalu maja charakter ostateczny. Siedziba Trybunalu jest Luksemburg.
Poza Trybunalem Sprawiedliwosci do instytucji Sadowych i kontrolnych UE nalezą:

1. Sad Pierwszej Instancji- do rozpatrywania drobniejszych spraw
2. Trybunał Obrachunkowy- znany tez jako Trybunał Rewidentów Księgowych
3. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY
Kolejnym, glównym organem statutowym Wspólnot Europejskich jest Trybunal Obrachunkowy, powolany w 1975 r. Rozpoczal on swoja dzialalnosc w Luksemburgu w pazdzierniku 1977 r. Powierzono mu zadanie pelnienia kontroli finansowej we Wspólnotach: badanie zgodnosci z prawem i prawidlowosci wszystkich wydatków i dochodów oraz ocene racjonalnosci i prawidlowosci zarzadzania finansami. Traktat z Maastricht z 1992 r. wzmocnil znacznie pozycje Trybunalu Obrachunkowego, nadajac mu status glównego organu WE.
Trybunal Obrachunkowy, po zamknieciu roku budzetowego, sporzadza sprawozdanie z wykonania budzetu, które staje sie podstawa do uchwalenia przez Parlament Europejski absolutorium dla Komisji. Swe raporty i opinie Trybunal przyjmuje wiekszoscia glosów. Sklada sie on zas z pietnastu osób, mianowanych na szesc lat (cztery osoby na trzy lata) przez Rade UE, w drodze jednomyslnego glosowania, po zasiegnieciu opinii Parlamentu Europejskiego. Czlonkowie Trybunalu wybieraja ze swego grona Przewodniczacego, na okres trzech lat.
Wedlug Traktatu Nicejskiego, w przyszlosci kazde panstwo czlonkowskie bedzie desygnowac do Trybunalu Obrachunkowego po jednym swoim obywatelu, a zatwierdzanie zgloszonych kandydatur przez Rade UE bedzie sie odbywac na drodze glosowania wiekszosciowego, po konsultacjach z Parlamentem Europejskim.

KOMITET EKONOMICZNO- SPOLECZNY
Historia Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego (Economic and Social Committee) siega 1958 r., kiedy to zostal on utworzony, na mocy Traktatów Rzymskich, jako wspólna instytucja EWG i EURATOMU. Jest to organ doradczy, zadaniem którego jest wyrazanie opinii na temat polityki gospodarczej i spolecznej w ramach Wspólnot Europejskich oraz w sprawach mogacych niesc z soba reperkusje dla sytuacji ekonomicznej i spolecznej we Wspólnotach. Czlonkami Komitetu sa osobistosci ze swiata gospodarczego, zwiazkowego, przedstawiciele konsumentów, reprezentanci róznych zawodów i grup spolecznych, których opinie moga pomóc pozostalym organom WE w nalezytym wywiazywaniu sie ze swych obowiazków.
Komitet sklada sie z 222 czlonków pochodzacych z poszczególnych krajów UE, w tym z Niemiec, Francji, Wloch i Wielkiej Brytanii - po 24 osoby, Hiszpanii - 21, Austrii, Belgii, Grecji, Holandii, Portugalii i Szwecji - po 12, Danii, Finlandii i Irlandii - po 9 oraz z Luksemburga 6 osób. Czlonków Komitetu nominuje jednomyslnie Rada UE, na podstawie wniosków przedstawionych przez poszczególne rzady panstw czlonkowskich, na których musi sie znalezc dwukrotnie wiecej nazwisk niz liczba miejsc przypadajacych w Komitecie danemu krajowi. Mandat czlonkowski Komitetu trwa cztery lata. Wedlug uzgodnionego w grudniu 2000 r. Traktatu Nicejskiego, sklad Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego nie przekroczy w przyszlosci pulapu 350 osób. Krajom negocjujacym obecnie warunki akcesji do UE przyznano nastepujaca liczbe miejsc w Komitecie: Polsce - 21, Rumunii - 15, Czechom, Wegrom i Bulgarii - po 12, Slowacji i Litwie - po 9, Lotwie, Slowenii i Estonii - po 7, Cyprowi - 6 oraz Malcie - 5. Nominacja proponowanych przez panstwa czlonkowskie kandydatów na czlonków Komitetu bedzie sie odbywac w przyszlosci na podstawie decyzji Rady UE podejmowanej kwalifikowana wiekszoscia glosów
Komitet Ekonomiczno-Spoleczny dzieli sie na trzy podstawowe grupy reprezentujace interesy pracodawców, pracobiorców i inne srodowiska gospodarczo-spoleczne (w tym konsumentów). Ponadto, w ramach Komitetu funkcjonuja tez grupy branzowe: ekonomiczna, finansowa i walutowa; stosunków zagranicznych; spraw socjalnych, kultury i edukacji; ochrony srodowiska; zdrowia i konsumentów; rolnictwa i rybolówstwa; rozwoju regionalnego i planowania przestrzennego; przemyslu, handlu, rzemiosla i uslug; transportu, energii i badan jadrowych.
Komitet Ekonomiczno-Spoleczny przygotowuje i udostepnia pozostalym organom WE opinie na temat okreslonych kwestii o wymiarze ekonomicznym i spolecznym. Opinie te moga byc sporzadzane na wniosek innych organów UE (czesto sa one bezwzglednie wymagane traktatowo), lub tez z wlasnej inicjatywy Komitetu. Nie sa one formalnie wiazace ani dla Komisji Europejskiej, ani dla Rady UE, chociaz sa zwykle brane pod uwage przy podejmowaniu stosownych decyzji przez te organy. Opinie sa przyjmowane na zgromadzeniu plenarnym Komitetu zwykla wiekszoscia glosów. Siedziba Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego jest Bruksela.

KOMITET REGIONÓW
Komitet Regionów (Committee of the Regions) jest jedna z najmlodszych instytucji Unii Europejskiej. Zostal on utworzony na mocy Traktatu z Maastricht z 1992 r., a rozpoczal dzialalnosc w marcu 1994 r. Powolanie Komitetu Regionów mialo na celu wlaczenie regionów i spolecznosci lokalnych w proces integracji europejskiej. Komitet Regionów, podobnie do Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego, jest instytucja doradcza, a jednoczesnie pelni funkcje przedstawicielska wobec reprezentowanych przez siebie instytucji i organizacji. Jego liczebnosc i sklad (w podziale na panstwa czlonkowskie) jest taki sam, jak w przypadku Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego. Czlonkowie Komitetu (i ich zastepcy) sa mianowani jednomyslnie przez Rade UE, na podstawie wniosków skladanych przez poszczególne panstwa czlonkowskie. Wybieraja oni sposród siebie, na dwa lata, przewodniczacego oraz prezydium.
Traktat Nicejski zawiera w stosunku do Komitetu Regionów postanowienia analogiczne jak do Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego. Ustalono górny limit liczby jego czlonków na 350 osób oraz zarezerwowano miejsca w Komitecie dla przedstawicieli pochodzacych z nowych panstw czlonkowskich wedlug takiego samego klucza, jak w przypadku Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego. Rada UE bedzie w przyszlosci zatwierdzac liste czlonków Komitetu i ich zastepców, sporzadzona na podstawie propozycji panstw czlonkowskich, kwalifikowana wiekszoscia glosów.
Komitet Regionów musi byc na mocy traktatów konsultowany przez inne organy WE w pewnych dziedzinach, jak np. w sprawach zwiazanych z funkcjonowaniem funduszy regionalnych i Funduszu Spójnosci oraz w odniesieniu do dzialan w zakresie edukacji, kultury, ochrony zdrowia i budowy sieci transeuropejskich. Komitet moze tez przygotowywac i przedstawiac z wlasnej inicjatywy opinie na rózne tematy. W ramach Komitetu pracuje osiem stalych komisji i cztery podkomisje. Komitet Regionów korzysta - ze wzgledów oszczednosciowych - ze struktury administracyjnej Komitetu Ekonomiczno-Spolecznego.